"Is ‘local sleep’ de schakel tussen verstoorde slaap en cognitieve beperkingen bij depressie?"
Wie: Mana Fazel
Wat: Slaaponderzoeker en neurowetenschapper
Waar: Universiteit van Amsterdam (UvA)
Studie: Bachelor Psychobiologie, Master Cognitive Neurobiology & Clinical Neurophysiology, allebei aan de UvA
Promotie gaat over: Naast somberheid kampen veel mensen met een depressie ook met cognitieve klachten: moeite met concentreren, vergeetachtigheid, een hoofd dat niet mee wil. Deze klachten zijn hardnekkig – ze blijven soms zelfs aanwezig nádat de depressie zelf is hersteld – en opvallend genoeg lijken ze sterk op wat je ervaart na een nacht slecht slapen. Onvoldoende slaap ‘s nachts verhoogt de slaapdruk overdag, waardoor delen van de hersenen plaatselijk 'in slaap vallen' terwijl andere wakker blijven. Als gevolg van deze zogeheten ‘local sleep’ valt de aandacht tijdelijk weg, wat leidt tot cognitieve klachten. Ik onderzoek of zulke slaapintrusies overdag de missing link zijn tussen verstoorde slaap en cognitieve beperkingen bij depressie.
Ik koos dit vakgebied omdat: Het menselijk brein het meest fascinerende orgaan is dat er bestaat – ongelooflijk plastisch en veerkrachtig, maar kan je ook volledig in de steek te laten. Een prachtige paradox.
Geboren: Karadj, Iran
Leukste aan wetenschapper zijn: Je nieuwsgierigheid met creativiteit oplossen.
Meest bijzondere moment als wetenschapper: College geven aan Psychobiologen. Ik zat zelf ooit in precies dezelfde collegebanken. Een volledig full circle-moment.
Moeilijkste aan wetenschapper zijn: Geduld. Wachten op resultaten, op analyses, op feedback van supervisors, reviewers en editors. De wetenschap beweegt traag, en dat vraagt iets van je. Daarnaast is de baanonzekerheid een reëel struikelblok – niet alleen voor mij, maar voor veel onderzoekers. Het is een aspect dat mooi onderzoek onnodig in de weg zit.
Hobby’s: Wandelen in de natuur, muziek luisteren, en sinds kort ben ik volledig gevallen voor crochet.
Wat hoop je met bloggen voor Faces of Science te bereiken: Ik vind het belangrijk om jongeren, en in het bijzonder die met een niet-westerse achtergrond, kennis te laten maken met de wereld van wetenschap. Ik wil graag laten zien dat er ook voor hen een plek is, en dat je je dromen kunt bereiken via zijwegen en onconventionele routes. Hopelijk ben ik met mijn Iraanse achtergrond een 'Face' waar jongeren/studenten zich in kunnen herkennen en ze inspireren om een carrière in de wetenschap te overwegen. Want hoe diverser het wetenschappelijke landschap, hoe innovatiever het onderzoek en hoe representatiever de resultaten.
Wie is je grote voorbeeld?: Mijn moeder.
Wat wilde je worden toen je 7 was: Hordeloopster, want ik wilde alleen maar rennen en springen – het leek een logische keuze.
En toen je 17 was: Psychiater. Ik ontdekte later dat ik door en door onderzoeker ben, en absoluut geen clinicus – maar mijn interesse in het brein bleef bestaan.
Leukste reactie op je onderzoek: Dat mensen spontaan vragen of ze proefpersoon mogen zijn. Slaapproblemen, concentratieklachten, een hoofd dat bij somberheid niet meewerkt – zoveel mensen herkennen het meteen.