Gepromoveerd! Het einde van een Era

Het voelt nog niet zo lang geleden dat we voor het eerst samen aan tafel zaten en ons hoofd braken over allerlei ingewikkelde onderzoeksvragen. Toch zijn de afgelopen drie jaar voorbijgevlogen! En nu zijn we ineens allebei gepromoveerd en mogen we onszelf doctor noemen! Misschien herken je het gevoel: als je terugdenkt aan de afgelopen jaren, lijkt het alsof de tijd nog sneller gaat wanneer het leuk was!

Veel geleerd

We hebben het de afgelopen drie jaar zeker leuk gehad, maar ook genoeg tegenslagen en frustraties meegemaakt. Dat hoort bij onderzoek – en misschien zelfs bij het leven in het algemeen. Tijdens een cursus leerden we dat het belangrijk is om na te denken over wat binnen en buiten je cirkel van invloed ligt. Regent het buiten? Daar heb je geen invloed op. Maar of je je huiswerk maakt of leert voor een toets? Dat ligt wél binnen jouw invloed! Dat inzicht werd steeds duidelijker. Elke dag deden we ons best binnen die cirkel die we konden beïnvloeden: experimenten uitvoeren, analyseren en schrijven, tot het volgende wetenschappelijke. En we leerden ook accepteren wat buiten ons bereik lag – zoals wachten op reacties van anderen, vertragingen bij het drukken van het proefschrift of technische storingen met meetapparatuur.

Groot profielwerkstuk

Als je promoveert, verdedig je je proefschrift, waar alle artikelen in staan die je hebt geschreven om jouw onderzoeksvraag te beantwoorden. Een proefschrift is eigenlijk net een soort groot profielwerkstuk waarbij je verschillende artikelen de verschillende hoofdstukken zijn. De verdediging is hierbij net een groot mondeling examen, waarbij je een uur lang vragen van verschillende experts uit het onderzoeksveld (‘de oppositiecommissie’) beantwoordt over de inhoud van je proefschrift. Voordat je promoveert moet je dus eerst een proefschrift schrijven. In ons geval duurde dat drie jaar.

Daarvoor heb je naast hard werken ook een beetje geluk nodig – én een goed team om je heen. Onze begeleider dr. Markus Klimek stond altijd voor ons klaar, zowel inhoudelijk als persoonlijk. Als iets niet goed liep? Dan gaven we elkaar opbouwende feedback en nieuwe motivatie om door te gaan. Want: het werk of artikel ligt nergens slechter dan op je eigen bureau. Ook onze andere begeleiders, collega’s en samenwerkingspartners waren een enorme steun en bron van inspiratie. En natuurlijk gaven we elkaar veel motivatie, want: Wetenschap doe je samen. En we weten allebei dat we zonder elkaar – en zonder alle andere samenwerkingspartners – niet al binnen drie jaar gepromoveerd zouden zijn.

De promotiedag

Promoveren klinkt spannend, en dat was het ook! Vaak hoor je van tevoren: “Geniet ervan”. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan als je alles moet organiseren, een lekenpraatje geeft en moeilijke vragen van hoogleraren beantwoordt. ’s Ochtends kleedden we ons mooi aan en zetten we alles klaar met hulp van onze paranimfen (vergelijkbaar met getuigen bij een bruiloft). De promotie zelf ging eigenlijk heel snel: vijftien minuten presentatie en daarna 45 minuten vragen van de commissie. Het ging bij ons allebei goed en we hebben het dan ook allebei gehaald! We waren super blij.

Na de receptie volgde natuurlijk een feest om te proosten op deze bijzondere dag! En we hebben er echt van genoten, want het meeste werk zit in de maanden van voorbereiding: presentatie maken en oefenen, proefschrift samenstellen en laten drukken, borrel regelen… De promotiedag zelf is eigenlijk alleen het topje van de ijsberg van al het werk dat we de afgelopen drie jaar hebben gedaan.

Nieuwe Era’s

Met onze promotie sluiten we een tijdperk of Era (voor de Taylor Swift-fans) af, maar er komen nieuwe aan. Emy wil huisarts worden en Antonia graag anesthesioloog – maar gaat eerst nog ervaring opdoen op de intensive care. Onderzoek blijft natuurlijk ook doorgaan. In ons proefschrift beantwoordden we veel vragen, zoals dat de muziekvoorkeur van patiënten cruciaal is bij het effect van muziek op pijn. Maar er zijn ook nieuwe vragen ontstaan! Onze onderzoeksgroep ‘Muziek als Medicijn’ gaat daar verder mee aan de slag, samen met nieuwe enthousiaste collega’s. Want muziek in de zorg wordt nog lang niet standaard aangeboden aan elke patiënt. Ook hopen wij dat onderzoek wij in de toekomst naast onze banen in de zorg onderzoek kunnen blijven doen – want er is nog zo veel wat we niet weten!